ขังกรงหรือไม่ขังกรง: นั่นคือคำถาม
This post has been translated from English to Malay. You can find the original post here.
ไข่ส่วนใหญ่ของโลกมาจากเอเชีย ซึ่งผลิตได้มากกว่า 800,000 ล้านฟองต่อปี ไข่เหล่านี้วางโดยแม่ไก่มากกว่า 3 พันล้านตัว ซึ่งส่วนใหญ่ ถูกเลี้ยงไว้ในกรงลวดคับแคบที่แทบจะขยับตัวไม่ได้ และยิ่งไปกว่านั้นยังทำพฤติกรรมตาม ธรรมชาติที่สำคัญๆ เช่น การหาอาหารและการอาบ ฝุ่นอีกด้วย ประเทศผู้ผลิตไข่รายสำคัญในเอเชีย ได้แก่ จีน อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ และไทย
การเลี้ยงสัตว์ในกรงเป็นปัญหาสำคัญต่อสวัสดิภาพสัตว์ และการขอให้เกษตรกรหยุดใช้กรงถือเป็นประเด็นสำคัญที่ผู้ สนับสนุนสิทธิสัตว์ให้ความสำคัญ ประเทศต่างๆ ในยุโรปหลายแห่งกำลังเปลี่ยนผ่านจากการใช้ไข่ในกรง แต่เอเชียล้าหลัง ทั้งในด้านความมุ่งมั่นในการยุติการใช้กรงและความก้าวหน้าในการผลิตแบบไม่ใช้กรง
การศึกษาครั้งนี้ตรวจสอบมุมมองของผู้ผลิตไข่ชาวเอเชียเกี่ยวกับความเป็นไปได้ในการนำระบบการเลี้ยงแบบไม่ขังกรงมา ใช้ รวมถึงอุปสรรคที่พวกเขาเผชิญ และมุมมองของพวกเขาเกี่ยวกับแนวทางแก้ไขปัญหาที่อาจเกิดขึ้นเหล่านี้ นักวิจัยใช้ แนวทางแบบผสมผสานโดยใช้แบบสำรวจที่ถามคำถามทั้งแบบปลายปิดและปลายเปิด ซึ่งทำให้สามารถวิเคราะห์ทั้งเชิง ปริมาณและเชิงคุณภาพเพื่อให้ได้ข้อมูลเชิงลึกจากผู้ผลิตทั้งหมด 202 รายในประเทศผู้ผลิตไข่รายสำคัญ ในจำนวนนี้ 165 รายเป็นผู้ผลิตที่ใช้ระบบขังกรง และ 37 รายเป็นผู้ผลิตแบบไม่ขังกรง
เพื่อวัตถุประสงค์ในการศึกษา ระบบขังกรงถูกกำหนดให้เป็นการใช้กรงลวดเพื่อเลี้ยงไก่ไข่ในโรงเรือน ในขณะที่ระบบ ปลอดกรง ได้แก่ การเลี้ยงไก่ในร่มในโรงเรือน (ซึ่งอาจมีหนึ่งชั้นหรือมากกว่านั้น) และระบบปล่อยอิสระ นักวิจัยเลือกที่จะ มุ่งเน้นไปที่คำตอบจากผู้ผลิตที่ใช้ระบบขังกรง
ในทุกประเทศ ผู้ผลิตส่วนใหญ่ (53%) ระบุว่าความสะดวกในการจัดการเป็นเหตุผลหลักในการใช้กรง ในมุมมอง ของพวกเขา ระบบขังกรงมีประสิทธิภาพมากกว่า โดยเพิ่มผลผลิตไข่และใช้พื้นที่ได้สูงสุด พร้อมทั้งลดต้นทุน ซึ่งสอดคล้อง กับงานวิจัยอื่นๆ ที่แสดงให้เห็นว่าระบบขังกรงในสหราชอาณาจักรผลิตไข่ได้มากกว่าระบบปลอดกรงประมาณ 5 ถึง 7 เปอร์เซ็นต์ต่อปี และต้นทุนของระบบปลอดกรงในสหรัฐอเมริกาสูงกว่าระบบขังกรงประมาณ 23 เปอร์เซ็นต์
จึงไม่น่าแปลกใจที่อุปสรรคต่อการนำระบบเลี้ยงแบบไม่ขังกรงมาใช้มีสาเหตุมาจากพื้นที่ที่มีอยู่ ต้นทุนการ ผลิตที่สูงขึ้น การจัดการ และการบรรเทาโรค ความกังวลเกี่ยวกับความพร้อมของที่ดินมีอยู่แม้กระทั่งในประเทศจีน (ระบุโดยผู้ผลิตร้อยละ 15 ในประเทศนั้น) ซึ่งเป็นประเทศที่มีขนาดใหญ่กว่าประเทศอื่นๆ ในการศึกษาอย่างน้อยห้าเท่า
แม้จะมองเห็นปัญหาเหล่านี้ แต่ผู้ผลิตประมาณสองในสามยังคงคิดว่าระบบปลอดกรงมีความเป็นไปได้อย่างน้อยในระดับ หนึ่งในประเทศของตน และผู้ผลิต 93% ระบุอย่างน้อยหนึ่งเหตุผลในการใช้ระบบปลอดกรง เหตุผลที่พบมากที่สุด ได้แก่ สวัสดิภาพไก่ที่ดีขึ้น (ร้อยละ 30) และการเข้าถึงตลาดเฉพาะทางที่มีความแตกต่างของแบรนด์ (ร้อยละ 21)
อย่างไรก็ตาม เมื่อถามว่าระบบปลอดกรงมีความเป็นไปได้หรือไม่ ความเห็นแตกต่างกันไปอย่างมากระหว่าง ประเทศต่างๆ ผู้ผลิตชาวไทยสามในสี่รายไม่เห็นด้วย ในขณะที่ผู้ตอบแบบสอบถามชาวมาเลเซียทั้งหมดเห็นด้วยอย่าง น้อยในระดับหนึ่ง นี่เป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก เนื่องจากปัจจุบัน ไข่เกือบ 100% ที่ผลิตในมาเลเซียมาจากไก่ที่เลี้ยงในกรง ซึ่งถือเป็นโอกาสพิเศษสำหรับผู้สนับสนุนสิทธิสัตว์ที่ทำงานอยู่ที่นั่น
เพื่อเอาชนะอุปสรรคในการผลิตไข่แบบไม่ขังกรง ผู้ตอบแบบสอบถามระบุถึงการพัฒนาอุตสาหกรรม เช่น เทคโนโลยี การแบ่งปันความรู้ และการสนับสนุนนโยบาย และการพัฒนาตลาด รวมถึงการขึ้นราคาและความต้องการที่เพิ่มขึ้น เป็นแนวทางแก้ไขหลัก ผู้ผลิตส่วนใหญ่ (79%) เห็นด้วยว่าพวกเขาต้องการการสนับสนุนอย่างน้อยบางส่วนเพื่อให้เกิดการ เปลี่ยนแปลง โดยคำแนะนำทางเทคนิค (23%) การฝึกอบรมและทรัพยากร (23%) และการจัดหาเงินทุน (16%) เป็นหัวข้อที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุด
ผู้ผลิตให้คะแนนรัฐบาลเป็นตัวเลือกที่ได้รับความนิยมสูงสุดในการให้การสนับสนุน (55%) ในขณะที่พวกเขาให้คะแนนผู้ สนับสนุนเป็นตัวเลือกที่ได้รับความนิยมน้อยที่สุด (2%) ซึ่งสามารถอธิบายได้จากวิธีแก้ปัญหาที่เสนอมาบางส่วน เช่น ผู้ผลิตชาวอินโดนีเซียรายหนึ่งที่กล่าวว่านโยบายของรัฐบาลในการกำหนดเพดานราคาสูงสุดของไข่เป็นการบั่นทอนไม่ให้ผู้ ผลิตเปลี่ยนไปสู่ระบบปลอดกรง
แม้ว่าผู้ผลิตเหล่านี้จะต่อต้านผู้สนับสนุน แต่ก็ยังมีโอกาสมากมายที่ผู้สนับสนุนจะสามารถมีอิทธิพลต่อรัฐบาล ได้ด้วยการล็อบบี้ เสนอคำแนะนำ และจัดสรรทรัพยากรเพื่อผลักดันกฎหมายที่จะยกเลิกการผลิตไข่ไก่ในกรง
แม้ว่าจะไม่มีกฎหมาย แต่ความต้องการของผู้บริโภคต่อไข่ที่มีสวัสดิการสูงกว่าก็เพิ่มมากขึ้นในประเทศเหล่านี้ และผู้ สนับสนุนสามารถสร้างแรงผลักดันนี้ขึ้นมาได้ จากการวิจัยก่อนหน้านี้พบว่าผู้บริโภคไข่มากกว่าสองในสามรายในจีน มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ และไทยรู้สึกว่าสวัสดิภาพสัตว์เป็นสิ่งสำคัญสำหรับพวกเขา ผู้ผลิตอาจได้รับแรงจูงใจให้เปลี่ยนมาผลิต แบบไม่ขังกรงเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้บริโภคที่เพิ่มขึ้น นอกจากนี้ บริษัทอาหารข้ามชาติจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ มุ่งมั่นที่จะจัดหาไข่จากไก่ที่เลี้ยงแบบไม่ขังกรง ส่งผลให้เกิดแรงจูงใจมากขึ้นในการเลิกเลี้ยงในกรง
ผู้เขียนเสนอแนะแนวทางริเริ่มหลายประการเพื่อส่งเสริมการผลิตไข่จากแม่ไก่ที่เลี้ยงแบบไม่ขังกรงในเอเชีย ได้แก่
- แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการทำกำไรเชิงพาณิชย์ของฟาร์มปลอดกรงสมัยใหม่
- ปรับปรุงประสิทธิภาพและแนวทางการจัดการในฟาร์มปลอดกรง
- ยกระดับทักษะของเกษตรกรและจัดหาเทคโนโลยีเพื่อปรับปรุงสวัสดิการและการจัดการในฟาร์มปลอดกรง และ
- ร่วมมือกับรัฐบาลและภาคอุตสาหกรรมเพื่อเอาชนะอุปสรรคที่เกิดขึ้นและสนับสนุนการเปลี่ยนผ่านไปสู่ฟาร์มปลอดกรง
แม้ว่าการวิจัยนี้จะเป็นเพียงการศึกษาเบื้องต้นที่เป็นพื้นฐาน แต่ก็ให้ข้อมูลที่มีประโยชน์สำหรับผู้สนับสนุนในการทำความ เข้าใจการดำเนินการที่สำคัญที่จำเป็นเพื่อยุติการผลิตไข่ระบบขังกรงในเอเชีย ผู้สนับสนุนสิทธิสัตว์สามารถส่งอิทธิพลทาง อ้อมต่อผู้ผลิตไข่แบบขังกรงและผลักดันการเปลี่ยนแปลงไปสู่การผลิตไข่จากสัตว์ที่เลี้ยงแบบไม่ขังกรงได้โดยการส่งเสริมให้รัฐบาลและธุรกิจต่างๆ มีนโยบายสวัสดิภาพสัตว์
https://doi.org/10.3389/fvets.2022.1038362

